Exposure is ook niet alles

Angsten aangaan heb ik
vaak gedaan; in opdracht
of uit eigen motivatie.

Dan zou ik stap voor stap
iets engs doen dat ik
steeds minder eng zou vinden.

‘Zou’ vinden want in werkelijkheid
werden dingen niet minder eng,
maar sleten dezelfde nare gedachten
een dieper spoortje in mijn brein.

Nog steeds breekt het zweet me uit
bij dingen die ik al jaren doe,
zoals de straat oversteken
waar ik misschien wel word bekeken.

Nog steeds ben ik bang om
mijn pincode te vergeten bij de kassa
maar ik pin wel.
Om maar een voorbeeldje te geven.

Ik blijf dingen doen,
ga altijd door, maar exposure
is niet de oplossing voor alle
angst.

Angstige gedachten denk ik dan opnieuw
waardoor ze nog meer eigen worden.
Ik kan er een rationele gedachte
tegenover zetten, maar een discussie
volgt, al doe ik iets honderd keer.

Iets aangaan
is ook niet alles
wil ik maar zeggen.
Exposure is
niet alles.

Advertenties

Wiebelen

Onder de tafel
wiebel ik met mijn voeten.
Alleen voor de tv
krab ik aan mijn hoofd.
Op tafel tik ik met vingers
als niemand het ziet.

Tijdens een gesprek
wrijf ik met mijn duim
over mijn andere nagels.
Van wijsvinger naar pink.
En terug naar het begin.
Terug naar het begin.

Vroeger beet ik nagels
en duimde ik, met een doekje
mijn voortanden naar voren.
Ik epileerde me suf als puber,
trok haren uit mijn hoofd,
krabde tot het bloedde.

Nu wiebel ik met mijn voeten.
Mijn benen doen soms mee.
Ik schaamde me ervoor, maar
inmiddels vind ik het wel oké.
Het is niet vreemd, ik ben
gewoon, een friemelbeest.

Verwerkingstijd

Geef je me tijd
om een mening te geven
die van mezelf is
en niet van jou?

Geef je me de tijd
om te voelen wat
ik diep van binnen voel
en waar ik niet snel bij kom?

Geef je me de tijd
om ja of nee te zeggen
op een makkelijke of
moeilijke vraag?

Geef je me de tijd
om al die gedachten
in mijn hoofd een
beetje te rangschikken?

Geef ik mezelf
de tijd?
Ik denk en hoop
steeds meer,
omdat ik mezelf
al een beetje
accepteer.

Dan ben je dertig

Veranderingen maken me vooraf bang
Dan stort ik me in de theorie maar
in de praktijk blijk ik onvoorbereid
dus stort ik achteraf helemaal in.

Dat is met uitjes en vakanties
of bij een eerste hondje.
Dat is bij nieuwe mensen leren kennen
en bij ander vrijwilligerswerk.

Zo zal het vast ook gaan bij moeder worden
hoewel ik er nu bewust niet voor kies
maar ik ben dertig en zorgzaam
en voel voor de toekomst een gemis.

Maar zwanger zijn; een veranderend lichaam
en dan een kind opvoeden, terwijl ik
autisme heb, vierentwintig uur per dag.
Dat is al vermoeiend voor twee.

Bovendien, wat als hij of zij
de diagnose overerft? Dat kan.
Dan zou ik het kindje wel begrijpen
maar een ander misschien niet.

Veranderingen
maken
me
bang.

Opgelucht

Toen ik de diagnose ASS kreeg
luchtte ik op in de lucht.
Immers liet ik vele diagnoses
achter die mismatche met mij.

En ik greep me stevig vast
aan alle kenmerken. Ik
las vele boeken, sprak
over niks anders dan ASS.

Ik ontdekte wie ik was
en toen ik dat accepteerde,
werd ik steeds meer ik, inclusief
de voor- en nadelen van ASS.

Ik ontwikkel me nog steeds.
Leer nog iedere dag.
Soms doe ik twee stappen terug,
maar ook dat mag.

Druk op de pauzeknop

Huzur 084 (2)
Soms is het tijd om stil te staan
Om niet buiten te zoeken naar iets
dat mogelijk vult of verhult

Dus even niet schrijven voor lezers
Geen nieuwe prikkels en invloeden
Geen nieuwe strijd vinden en voeren

Ook thuis durven bestaan
Voelen wat er wel en niet is
Soms ook even buiten en samen

Niet presteren of leren
Niets aangaan en overwinnen
Nuttig moeten zijn

Lezen en yoga
Mijn focus terug
Wellicht ook wat rust

Wissen wat was

IMG_0616 (2)

Alles wat ik zei en niet zei
Alle gesprekken
Alles wat ik schreef
Deze blog, gedichten
 
Alle nare woorden die ik hoorde
De akelige beelden die ik zag
Alle therapieën en diagnoses
Alles wat ik erover las
 
Elke strijd die ik voerde
Met mijn dag, mijn hoofd
Mijn studie en vrijwilligerswerk
De rechtszaak over de Wajong
 
Mag ik even heel erg moe zijn?
Alles willen vergeten
Opnieuw willen beginnen
Geen verleden met dwangen enzo
 
Alles wissen wat was en wie ik ben
Weer weten wat ik worden wil
Even nieuw en zonder bagage
Eventjes fris en vrij

Een blije ballerina

file-4.jpeg
Was het omdat ik niet wist
hoe op de foto te gaan?
Was het de spanning voor mijn
optreden als dansend struik?
De schmink is ook verdacht.
alsook de worsten op mijn hoofd
die eigenlijk blaadjes waren,
appeltjes, vogeltjes of gedachtjes?
Of had ik mijn benen te ver
opgezwiept bij de generale repetitie?
Ik weet het niet meer, maar als ik mij
was, trok ik ook zo’n gezicht.

Whanganui is een rivier

IMG_0901

Whanganui is een rivier

met officiële rechten en belangen,

waar je helder water haalt.

 

Geen rechte rivier, juist erg gekronkeld,

maar met rechten zoals jij en ik en

de dieren in het water daar.

 

Niet voor die erbuiten, dus kikker spring niet weg

totdat je ook buiten de gebaande paden

meer mag zijn dan kikkerbillen.

 

Dat gun ik ook de bijen en flamingo’s,

maar soms ben ik bang

dat die in het niets verdwijnen. Pang!

Frontaalbotsing

Vuurwerk in mijn voorhoofdskwab

Ik wenste dat het een sterretje was

met een stokje, maar het zijn gillende

keukenmeiden, fonteinen, duizendklappers;

allemaal moetens en toestanden waar ik

niets van wil weten.

 

Als ik me niet druk maakte om het milieu

liet ik een wensballon op en vroeg

om een toverstokje. Dan zou ik

willens, in allerlei kleuren,

in mijn frontale cortex planten.