Op de middelbare school was ik smoorverliefd op P. uit een andere klas. Hij was een jaar ouder en zijn ogen straalden ondeugendheid uit. Iedere pauze ging ik zo staan dat ik naar hem kon kijken. Viavia kregen we contact via MSN Messenger en daar werd ik dolblij van. Wat van levensbelang was, misschien wel letterlijk, want ik was depressief toendertijd.

Voor de eerste keer naar een crematie

Niet dat ik echt face-to-face contact wilde. Ik had veel sociale angst tijdens de middelbare school waardoor ik nooit een vriendje durfde te hebben. Afspreken met een jongen? No way! Het werd dus niks. P. ging van school en ik probeerde hem te vergeten. Tot een vriendin me belde: Zit je? P. is dood. Zelfmoord! Suïcide. Ik kon een week lang alleen maar huilen.

Ondanks mijn sociale angst, ging ik naar de crematie. Naast angstig, was ik eenzaam, omdat ik geen onderdeel uitmaakte van zijn leven en zijn sociale netwerk. Mijn tranen mochten er niet zijn, die van anderen wel. Ik voelde me schuldig, schaamde me voor mezelf.

Asperger

Achteraf wilde ik de muziek van de crematie afspelen thuis; mijn manier om het een plekje te geven. Dat heeft me geholpen. Ik wist het e-mailadres van zijn moeder te achterhalen en kreeg zo de liedjes. Ook hoorde ik toen dat hij Asperger had.

Ik wist toen nog niet dat ik dat ook had. Ik wist nog niet waarom ik altijd mijn uiterste best moest doen om te doen zoals leeftijdgenoten. Waarom niks vanzelf ging. Waarom mijn hoofd overuren draaide waardoor ik ’s avonds niet in slaap kon komen. Ik dacht dat het gevoel van ‘overleven‘ het normale leven was.

Zo zonde vind ik het nu dat ik P. niet echt goed gesproken heb voor zijn dood. Als we hadden geweten van elkaars worsteling met het leven en de doodswens, hadden we elkaar kunnen steunen. Maar ik praatte niet, zei niet dat ik zelfmoordplannen had omdat ik me waardeloos en ongelukkig voelde.

Ik leef

Mijn latere pogingen ‘slaagden’ niet. Waar ik inmiddels blij mee ben. Toen ik op volwassen leeftijd een autismediagnose kreeg, viel mijn leven op zijn plek. En nog belangrijker; ik ben gaan leven naar wat bij mij past, wat haalbaar is en op mijn eigen manier zinvol. Ik praat en deel ook, want openheid doet echt goed. Grote en kleine dipjes heb ik nog, maar de grote depressieve periode ligt achter me.

Gelukkig is er inmiddels een Factsheet Suïcidaliteit en Autisme die moet zorgen voor meer kennis en bewustwording bij mensen met autisme, naasten, huisartsen, psychologen, psychiaters en begeleiders. Doel is betere preventie doordat de signalen van suïcidale gedachten bij mensen met autisme beter worden herkend.

P. blijf ik dankbaar voor het lichtpuntje in de periode toen ik nog niet blij was met mijn leven. Dat zal ik nooit vergeten.

Durf jij open te zijn en wat levert dat je op?